Kamasutra. Studium Przyjemności i Wieczór Sylwestrowy w TD

WIECZÓR SYLWESTROWY W TEATRZE

PROGRAM

godz.: 19:30

Wzniesienie toastu za Stary Rok przez Gości zebranych w Teatrze - foyer Dużej Sceny

godz.: 20:00

Premiera spektaklu KAMASUTRA. STUDIUM PRZYJEMNOŚCI - Duża Scena

godz.: 22:00

Popremierowe spotkanie z twórcami spektaklu i aktorami połączone z przyjęciem okolicznościowym
dla wszystkich Gości – foyer Dużej Sceny

godz. 23:30

Wzniesienie toastu za Nowy Rok

godz.: 23:45

Wyjście na wałbrzyski Rynek by powitać Nowy Rok

Bartosz Frąckowiak, Weronika Szczawińska

KAMASUTRA. STUDIUM PRZYJEMNOŚCI

PREMIERA SPEKTAKLU

KURTYZANA – Irena Wójcik

KLAUDYNA – Milena Gauer

REZI – Małgorzata Białek

RENAUD – Daniel Chryc

DON JUAN – Piotr Wawer jr

KATOLICZKA – Agnieszka Kwietniewska

KATOLIK – Andrzej Plata

KONESER – Grzegorz Gromek

Reżyseria – Weronika Szczawińska

Dramaturgia – Bartosz Frąckowiak

Scenografia i kostiumy – Izabela Wądołowska

Muzyka – Krzysztof Kaliski

Asystentka reżyserki – Irena Wójcik

Inspicjent – Anna Solarek

307. premiera

sezon 2011 /2012 wolimy wolimy

Duża Scena

31 grudnia 2011 godz. 19.30

O spektaklu

„Kamasutra. Studium przyjemności” to spektakl eksplorujący różne formy zmysłowości. Nie ograniczają się one jedynie do sfery erotyki, ale związane są również z sensualnym wymiarem życia: jego stylem
i estetyką.

Twórcy konfrontują się z kliszami i stereotypami związanymi z seksualnością i cielesnością, by wyjść poza pole ich oddziaływania i wypracować nowe sposoby przedstawiania doświadczenia erotycznego, w którym nie ma miejsca na negatywność, mrok, rozdzierające poczucie niespełnienia i bólu, a także relacje władzy (poza flirtem i ironiczną grą). Starają się odkryć inną ekspresję erotyczną i inne języki mówienia o erotyce, w których nie byłoby miejsca na traumę i poczucie braku, rodzące potrzebę kolejnych transgresji i przekroczeń, a w konsekwencji nudę, tak egzystencjalną, jak i artystyczną.
W spektaklu akcent pada na kontemplacyjną afirmację wielowymiarowych doświadczeń zmysłowych,
na rozmaitość stylów manifestowania się intymności, na wielość języków wytwarzających seksualność.
W kole miłości jest miejsce i dla katolickiej kamasutry, i dla wyrafinowanych performensów estetycznej pary libertynów ze świata Colette, i dla zrecyklingowanych figur Don Juana i Casanovy, nie mówiąc już o cokolwiek dziwnej hybrydzie orientalizmu i europejskości, jaką stanowi postać Kurtyzany. Twórcy spektaklu wychodzą poza wartościujący stosunek wobec różnych wariantów erotyzmu, odnawiając postawę prawdziwie hedonistyczną, w której kwintesencję życia stanowi przyjemność jako stan właściwy człowiekowi. Tym, co go blokuje, jest nauka seksualna, scientia sexualis – dyskurs poradnikowy, pornograficzny, psychoanalityczny czy religijny – w której seksualność i cielesność stały się uprzedmiotowioną karykaturą samych siebie, sprowadzone do „pozycji”, groźnej energii, którą trzeba tropić i badać, grzechu i wartości, a także elementu konsumenckiej propagandy. Tym, co go umożliwia, jest sztuka erotyczna, ars erotica, w której zespół reguł i technik prowadzi do większej namiętności i rozkoszy, a w konsekwencji do lepszego życia.