Hieny

W trudnych czasach ze szczególną jaskrawością ujawniają się zarówno charaktery kryształowe, jak i wyjątkowo wredne i obmierzłe. Nosiciele tych pierwszych w każdej chwili gotowi są do pomocy potrzebującym, a tych drugich - do wdeptywania bliźniego w błoto z patologicznym upodobaniem i perfidią. Jurek Owsiak jest jednym z przykładów czynów chwalebnych, ale jest przecież jeszcze wielu innych ludzi o szczególnej społecznej wrażliwości, którzy nie przepuszczą okazji, by podać rękę pokrzywdzonym.

Jaka szkoda, że nie można się nimi zajmować nieustannie. Gadziny na to nie pozwolą. Swego czasu pisałem o dyrektorze jednego z wałbrzyskich hipermarketów, hienie w ludzkiej skórze, dla którego natychmiastowe zwolnienie, za bzdurne przewinienie, wdowy wychowującej małe dziecko, to mały pikuś. Przykład zupełnego braku wyobraźni w połączeniu z radością szkodzenia. Co pewien czas nasłuchuję, jak poczyna sobie hiena na żerowisku. I dowiaduję się, że jedna z kasjerek pożegnała się z robotą za brak uśmiechu w stronę klientów, a losy innej pracownicy zawisły na włosku (prawdopodobnie już została zwolniona), gdyż nie czuła się na siłach odpowiadać za stan kasy i wypełniać kadrowe braki z tego prostego powodu, że przyjęto ją na zupełnie inne stanowisko i nie miała odpowiedniego przeszkolenia przy kasie. Jak mówią ludzie znający życie: wszystko na tym świecie jest pożyczone. Czekam z utęsknieniem, kiedy hiena z hipermarketu zacznie spłacać swoje długi.

Inne z tych obrzydliwych stworzeń, pewien przedsiębiorca, działa bezwstydnie na Sobięcinie. Aby powiększyć dochody, zatrudnia osoby z tzw. grupą inwalidzką, co samo w sobie naganne nie jest, o ile nie dochodzi do nabijania podwładnych w butelkę. Nakazuje przychodzenie do pracy w niedziele, kiedy sam powinien przyjmować klientów i nie rekompensuje im zatrudniania w święto wolnym dniem w tygodniu. Fikcją są także dodatkowe dni urlopowe przysługujące niepełnosprawnym. Ba! Niektóry urlopy w ogóle przepadają, bo pazerny kierownik wymaga załatwienia przez pracownika zastępstwa. Do tego dochodzą machinacje z listą obecności. Gadzina z Sobięcina do bólu wykorzystuje fakt, że zatrudnionym u niego zależy na robocie, bo liczy się każda złotówka. Zgrzytają zębami i kryją nieuczciwego szefa, który od dłuższego czasy czuje się bezkarny. A to nie jedyne przykłady żerowania hien w Wałbrzychu.

Andrzej Basiński