recenzja 'Klubu martwych'

„Klub martwych” to trzecia z kolei część opowieści o losach obdarzonej niezwykłą umiejętnością kelnerki Sookie Stackhouse
i jej partnera – wampira. Saga jest rodzajem okraszonego pełnokrwistym wątkiem romantycznym kryminału, w którym losy ludzi, wampirów i kilku innych stworzeń zazębiają się w dość wciągającej opowieści.

Genezę powieści stanowi nietypowe odkrycie Japończyków, który niestrudzeni w swojej wynalazczości, tym razem posuwają się o krok dalej by wprowadzić na rynek syntetyczną krew w butelkach. Wymagającą, dodajmy, jedynie podgrzania. Odkrycie motywuje, żyjące do tej pory w ukryciu, wampiry do ujawnienia się, wyjścia z podziemia i rozpoczęcia niczym nie skrępowanej egzystencji u boku ludzi.
Sookie Stackhouse, mieszkająca z babcią kelnerka z Luizjany, która pragnie skrycie by i do jej baru przybył choć jeden zbłąkany wampir na własnej skórze przekonuje się, że czasem, na nasze nieszczęście, marzenia się spełniają. Oto pewnego dnia przy jednym ze stolików, zasiada wyjątkowo blady, nieziemsko przystojny brunet i prosi o butelkę wynalazku Japończyków. Ku swojemu zaskoczeniu, Sookie zdaje sobie sprawę, że jest on jedyną osobą, przy której nie odczuwa dających się jej we znaki objawów swojej niezwykłej przypadłości. Otóż Sookie nie jest zwykłą, mieszkającą w prowincjonalnym miasteczku kelnerką. Jest telepatką, potrafi czytać w myślach innych ludzi. Jakie to może mieć zgubne skutki dla psychiki, każdy może sobie wyobrazić, wystarczy dodać, że Sookie, pomimo swoich wdzięków i urody nie chodzi na randki, a kontakty towarzyskie ogranicza do minimum. Jakaż jest więc jej ulga gdy okazuje się, że myśli nowopoznanego Billa ( tak uroczy wampir ma na imię) nie są jej znane. Znajomość między nimi szybko się zazębia, ponieważ nieoczekiwanie dziewczyna ratuje wampirowi życie. Tak, tak ona jemu, a nie odwrotnie. Otóż dzięki swojej umiejętności wyczytuje w myślach dwójki klientów baru ich niecne zamiary. Goście pragną bowiem owinąć wampira srebrnymi łańcuchami, co jest jednym z nielicznych sposobów ubezwłasnowolnienia go, a następnie osuszyć go z krwi. W tym miejscu dodać należy, że wampirza krew, to płyn bardzo przez ludzkość pożądany, wyostrzający zmysły, dodający siły i znacząco zwiększający potencję seksualną. Nic więc dziwnego, że płyn ten osiąga na czarnym rynku zawrotne sumy. A gdzie na rynku potrzeba, tam i ludzie gotowi ją zaspokoić.
Cała saga jest, muszę przyznać ciekawie napisana i bardzo dobra w odbiorze, może i nie jest to lektura zbyt ambitna, ale tego też chyba nikt nie oczekiwał. Ponadto całość dosyć dobrze prezentuje się na tle obecnie bardzo modnych opowieści o relacjach ludzi z wampirami.