Uczymy się Polski

Po raz kolejny mury naszej uczelni goszczą studentów z Turcji. Tym razem jest ich pięcioro: Ibo, Cihan, Emre, Mehmet i Dilek, jedyna dziewczyna w tym zespole. Mają po 24 lata. Poza ciemniejszym kolorem skóry, nie różnią się specjalnie od innych młodych ludzi z naszego miasta: noszą te same ubrania, fryzury, mają laptopy.

Przyjechali na naszą uczelnię w ramach programu Erasmus, umożliwiającego zaprzyjaźnionym uczelniom wymianę studentów. Zostaną w Wałbrzychu przez cały semestr zimowy. Rozmawiamy po angielsku.

- Jak Wam się podoba Polska?

Ibo: - Jest pięknie, wszędzie dookoła tak zielono, bardzo mi się podoba.

Cihan: - Super, nie mieliśmy jakiegoś strasznego zimna, więc jest OK.

- Co sądzicie o mieście?

C: - Ludzie są całkiem sympatyczni, ale ciężko nam się z nimi porozumieć.

I: - Jak na razie, praktycznie nie spotkaliśmy w centrum ludzi mówiących po angielsku lub niemiecku, niewiele jeszcze zwiedziliśmy.

- Ciężko było dostać się do programu Erasmus?

I: - Nie, musieliśmy zdać tylko dwa egzaminy.

Dilek: - W Turcji jesteśmy na czwartym kończącym naukę roku, więc to ostatnia szansa.

- Co studiujecie?

C: - Ja, Dilek i Ibo jesteśmy na filologii germańskiej, a Mehmet i Emre na turystyce.

- A jak oceniacie poziom nauczania?

D: - Jest zdecydowanie wyższy niż u nas.

C: - Na zajęciach mamy trochę problemów, ponieważ nauczyciele mówią za szybko jak dla nas, więc ciężko nam coś zapisać czy zapamiętać.

- Dlaczego wybraliście akurat ten kierunek?

D: - Teraz każdy zna angielski, to podstawa., w gimnazjum zaczęłam się uczyć niemieckiego i zafascynowała mnie kultura tego kraju, bo język to też kultura. Niestety, mamy trudności z odwiedzeniem Niemiec, wy macie pod tym względem łatwiej.

I: - Ponieważ Turcję odwiedza wielu Niemców, dla nas to szansa na dobrze płatny zawód, np. przewodnika, czy nauczyciela albo tłumacza. Chyba właśnie z tym wiążemy przyszłość.

- Jak przyjęli was koledzy?

D: - Mogliby być bardziej przyjaźni, znaczy są mili i w ogóle, ale mało jest osób, które chcą mieć z nami bliższy kontakt.

- Czy to znaczy, że spotykacie się z niechęcią czy nietolerancją ?!

I: - Czasem ludzie na ulicy źle reagują na nasz widok. Kiedy byliśmy na zakupach w Carrefour, ciągle chodził za nami ochroniarz – jakbyśmy chcieli coś ukraść !!!

C: - Raz też widzieliśmy dzieci, które za nami biegły i coś krzyczały, co było niezbyt przyjemne.

- Jak radzicie sobie na co dzień?

I: - Jak wiesz, ciężko jest zrobić zakupy, kiedy nie można się dogadać, więc to jest problem. Także z jedzeniem na mieście, więc gotujemy sami.

D: - Dostajemy z programu kieszonkowe, za które opłacamy mieszkanie i jedzenie.

C: - Dobrze, że Polska ma słabszą koniunkturę, bo pieniądze dostajemy w euro, więc po wymianie mamy ich znacznie więcej niż nasi koledzy w innych krajach Europy.

- Generalnie, no może poza językiem, nie różnimy się chyba zbytnio?

I: - Pewnie, że nie ! Tak samo jak wy wiemy kto to jest Britney Spears (ha, ha)

D: - Nie jemy jedynie wieprzowiny, która jest nieczysta.

C: - I nie pijemy alkoholu.

-W ogóle?!

I: - Nie wolno nam, ale czasem... Przecież jesteśmy tylko ludźmi, młodymi ludźmi (oczko).